IMG_6422 copycopy copy

Wereldreis in een normale dag

Met dit verhaal heb ik deelgenomen aan de Schrijfwedstrijd Boekenweek 2014. Er waren 1846 inzendingen en mijn verhaal behoorde tot 1 van de 50 genomineerden. Helaas net een reisje naar Marokko met Abdelkader Benali misgelopen. Je kunt het verhaal lezen op  Nederland Schrijft.

Hier volgt een fragment:

De dag bepaalt steeds opnieuw mijn ritme. Elke dag ontwaak ik en elke dag sluit ik af met slapen. Het liefst breng ik mijn dag door op uiteenlopende geo-gunstige locaties die in werkelijkheid nooit allemaal binnen één dag bereikbaar zijn. Ik neem je mee op reis.

Vandaag eet ik yoghurt met muesli. Soms hoef ik niet zelf mijn ontbijt klaar te maken. Zo werd ik eens vlakbij de Donau uitgenodigd om aan te schuiven, door twee landarbeiders met een gerimpelde bruine huid en gitzwarte haren en ogen. Ze vonden het vast zielig dat ik alleen op de parkeerplaats naast de met gaten gevulde asfaltweg naast mijn motor had liggen slapen. Ik at van hun fruit op het houten bankje naast de tafel. Duits werd er niet gesproken en met veel gebaren en in gebrekkig Frans voerden we een universeel gesprek. Hun ochtend zou zich afspelen achter de bomen waar landbouwgronden zich uitstrekten. Een houten kar stond al klaar. Er hupte een konijn in het veld.

In de dauw van een lichtbewolkte zomerochtend steek ik de straat over. Ineens denk ik weer aan Boracay, dat als een onevenwichtig halter ten noorden van Panay in zee ligt, en waar de oostelijke passaatwind minstens vijftien knopen blaast. Nog steeds zie ik de kleurige kites voor me die daar als vliegende draken door de strakblauwe lucht vlogen, verbonden met dubbele touwen aan meer en minder behendige kitesurfers. De kick die ik kreeg op het moment dat ik zelf over het water scheerde met een board aan mijn voeten en een gat in de lucht sprong zal ik nooit vergeten.